Kjo leksion është rreth energjisë së qetë të vogëlsisë. Ndërtesa të vogla, ekipe të vogla dhe lidhja personale që lind kur arkitektura mbetet njerëzore në shkallë. Ekziston një tension i qëndrueshëm që përjetojmë si arkitektë: dëshira për t'u rritur, për të ndjekur projekte më të rëndësishme, por dëshira për të qëndruar afër, për të mbajtur një lidhje personale me punën tonë. Më e madhja shpesh premton më shumë, por do të japë më pak. Më pak intimitet, më pak qartësi, më pak shkëndijë krijuese. Në këtë fjalim, dua ta ndaj këtë tension. Tërheqja e vazhdueshme midis shkallës dhe shpirtit.